Nieuws - 17th March 2021
Tags:

Kan ik misschien ergens mijn been achterlaten?

GLOBAL_1

Majoor Kate Philp, een voormalig officier in de Royal Artillery, verloor in 2008 in actieve dienst haar linkerbeen vanaf de knie. Ze is nu een van leden van het kernteam van Marlborough parkrun en vertelt ons haar inspirerende parkrun-verhaal.
 
“Kan ik misschien ergens veilig mijn been achterlaten?”
 
Dit is waarschijnlijk niet een vraag waar veel vrijwilligers coördinatoren mee geconfronteerd worden in de aanloop naar een parkrun-evenement op een zaterdagmorgen. Gelukkig voor mij was het de geweldige Cat die deze vraag kreeg en die opgewekt en enthousiast antwoordde, “Natuurlijk, daar ga ik zelf voor zorgen!”
 
parkrun werd een onderdeel van mijn leven in september 2018 toen er een evenement werd opgestart in mijn geboorteplaats Marlborough in Wiltshire. Ik wist al jaren dat parkrun in andere delen van het Verenigd Koninkrijk bestond maar had nog nooit deelgenomen. Dit was deels omdat mijn weekenden tijdens mijn diensttijd veelal bestonden uit bezoek aan vrienden en familie in verschillende delen van het land en ik, meer dan eens, op de zaterdag vermoeider opstond dan dat ik naar bed ging, na weer een super gezellige vrijdagavond!
 
Tijdens mijn uitzending naar Afghanistan raakte ik eind 2008 gewond, wat vaak omschreven wordt als een “levensveranderende” verwonding, en moest mijn linker onderbeen geamputeerd worden.
 
De meeste mensen hebben een negatieve associatie bij dit soort levensveranderende verwondingen, maar ik niet. Natuurlijk heb ik nooit gewild dat zoiets zou gebeuren, maar ik treur er ook niet om. Ik voelde voornamelijk dankbaarheid en zag wat er gebeurd was in perspectief: ik was dankbaar dat ik nog leefde en besefte, toen ik na terugkeer naar het Verenigd Koninkrijk soldaten zag die twee of drie ledematen waren kwijtgeraakt of hersenletsel hadden opgelopen, hoeveel erger mijn eigen verwondingen hadden kunnen zijn.
 
Walking With The Wounded
 
Maar de belangrijkste reden om de geschiedenis niet te willen herschrijven is vanwege de mensen die ik nu in mijn leven heb en die ik niet had leren kennen als ik niet gewond was geraakt: degenen die net als ik aan het revalideren waren, degenen met wie ik een expeditie naar Antarctica heb gemaakt en´mijn´parkrun mensen. Ik denk dat ik sowieso wel bij parkrun betrokken zou zijn geraakt, maar dat zou dan waarschijnlijk niet in Marlborough zijn geweest. Ook zou waar ik mijn been kon achterlaten geen onderwerp van gesprek zijn geweest, en dat is nu net datgene waardoor ik me zo welkom voelde en meteen onderdeel van het team.
 
Ik heb een frustrerende knipperlichtrelatie met hardlopen sinds dat ik gewond ben geraakt, maar het is me gelukt om een ´na mijn letsel´ persoonlijk record te lopen – het is ongelooflijk hoeveel extra energie en strijdlust je krijgt van een groep mensen die je aanmoedigt.
 
Maar, het is het vrijwilligerswerk waar ik het meeste plezier uit haal. Ik heb regelmatig meegeholpen en ik heb me feitelijk zelf uitgenodigd om het kernteam te komen versterken (typisch gedrag van een muurbloempje!) en heb daar ontzettend veel plezier en voldoening in: nieuwe vrienden maken, vaste en nieuwe parkrunners en de nodige parkrun-toeristen welkom heten bij onze bedrieglijk uitdagende route, degenen die hardlopen, joggen en wandelen bewonderen, degenen die voorop lopen aanmoedigen (en stiekem uitrekenen of ik ze op de hielen zou hebben gezeten in de tijd voordat ik gewond raakte) en diegenen achteraan met de sluitloper. En ook om geïnspireerd te worden door alle andere vrijwilligers die week na week helpen om het evenement te organiseren, en om de frisse lucht en de gemeenschapszin op te snuiven.
 

 
Zelfs op de meest troosteloze dagen hebben we nooit een tekort aan vrijwilligers om te helpen als routeregelaar, tijdwaarnemer, om de parkrunners aan te moedigen, en de route na afloop in recordtijd weer af te breken zodat ze naar de bar van de golfclub kunnen gaan voor een welverdiende kop koffie of thee.
 
We zijn bedreven geraakt in het sorteren van de tokens en het verwerken van de resultaten, en praten elkaar dan bij over hoe onze week is geweest. Vervolgens hebben we met het kernteam een vergadering om problemen met de organisatie van het evenement te bespreken. Onze prioriteit is tweeledig: elke zaterdag een evenement organiseren dat leuk is maar ook veilig. Voor dat laatste houden we regelmatig oefeningen en controleren we ons noodplan, iets waar ik graag de leiding over heb en waar ik mijn militaire ervaring kan gebruiken.
 
Onderdeel zijn van de lokale gemeenschap, meehelpen met het organiseren van Marlborough parkrun en met open armen verwelkomd worden is heel stimulerend en geeft voldoening, en is iets dat ik erg mis sinds de evenementen vorig jaar maart werden opgeschort.
 
Voor het grootste deel van 2020 kon ik mijn beenprothese niet dragen omdat de revisieoperatie die nodig was werd uitgesteld van januari tot september. Ik was heel erg dankbaar voor de steun van mijn parkrun-vrienden in die tijd, maar raakte enorm gefrustreerd toen lockdown werd afgekondigd en ik anderen niet kon helpen zoals ik zou willen, anders dan via een telefoontje hier en daar.
 
Ik kijk erg uit naar de terugkeer van parkrun, om samen met ´mijn´mensen weer regelmatig in de buitenlucht te zijn, mee te helpen als vrijwilliger, en om invulling te geven aan mijn behoefte om te ´dienen´, iets wat ik mis sinds ik uit het leger ben. En hopelijk ook om op een gegeven moment weer te kunnen hardlopen.
 
Kate Philp

Deel met je vrienden:

COVID_APR_WEEK_NEWS1-900x416

COVID-19 (Coronavirus) Update: 13 april

Het was fantastisch om te zien dat 48 junior parkrun evenementen afgelopen zondag terugkeerden in Engeland. Maar liefst 4.000 kinderen passeerden de finishlijn waarvan 1.000 voor het eerst meededen. We zijn ongelofelijk trots op alle evenement-teams die voor het eerst in 13 maanden hun evenement organiseerden en we zijn onder de indruk van de overwegend…

COVID_APR_WEEK_1_NEWS

COVID-19 (Coronavirus) Update: 6 april

De situatie rondom Covid-19 (Coronavirus) kunnen we met gemak voor bijna ieder parkrun-land als turbulent omschrijven.   Sommige parkrun-landen gaan toenemende lockdown restricties tegemoet, Andere landen beginnen langzaam het licht aan het einde van de tunnel te zien.   In Zuid-Afrika paste de overheid de richtlijnen binnen Alert level 1 aan waardoor de capaciteit voor…