Nieuws - 3rd November 2021
Tags:

Maak je dromen waar

GLOBAL_1_NOV_WEEK_1

Nadat er was vastgesteld dat ze het chronisch vermoeidheidssyndroom had, zocht Karen Worsell naar manieren om fit te blijven. Geïnspireerd door haar zoon en kleinkinderen, richtte ze haar blik op parkrun. Nu wil ze iedereen laten weten dat ook zij hun droom waar kunnen maken.

 

Dit is haar verhaal.

 

Vanaf jonge leeftijd heb ik altijd willen hardlopen. Mijn ouders waren allebei atleten toen ze jonger waren, mijn vader was een fanatieke veldloper en mijn moeder een veelbelovende sprinter die net de selectie voor het Britse Olympische team in 1948 misliep. Ik erfde het enthousiasme van mijn ouders voor atletiek en sport in zijn algemeenheid maar niet hun vaardigheid. Als kind deed ik mijn uiterste best om geselecteerd te worden voor de schoolteams, maar meestal zonder succes.

 

Tijdens mijn studie aan de universiteit probeerde ik af en toe met een paar vrienden te gaan joggen, maar op de een of andere manier lukte het me niet om dat regelmatig te doen. Er was altijd een deel van mij dat heimelijk verlangde dat ik kon hardlopen. Net zoals bij Eric Liddell, vereeuwigd in de film ‘Chariots of Fire’, voelde het dat als ik maar kon hardlopen, ik ‘Zijn waardering zou voelen.” – (“God heeft mij geschapen voor een doel, maar Hij maakte mij ook snel! En als ik hardloop dan voel ik Zijn waardering” – Eric Liddell, winnaar gouden medaille op de 400m van de Olympische Spelen van 1924 in Parijs, en later missionaris in China).

 

Nadat ik mijn studie had afgerond en als arts begon te werken, trouwde en twee kinderen had gekregen, werd het verbeteren van mijn conditie weer een doel. Er waren een aantal pogingen om weer te gaan hardlopen maar die waren bijna allemaal van korte duur. Gefrustreerd door het gebrek aan voortgang raakte ik snel ontmoedigd en gaf op.

 

Toen ik begin veertig was kreeg ik verschillende symptomen waarvan het belangrijkste een overweldigende vermoeidheid was. Veel middagen kwam ik uitgeput thuis van mijn parttimebaan als huisarts en ging ik een paar uur naar bed voordat de kinderen terugkwamen uit school. Na ongeveer 18 maanden me zo gevoeld te hebben, nam ik ontslag omdat ik me niet in staat voelde mijn werk op een acceptabel niveau te kunnen blijven doen. Later werd ik doorverwezen naar een specialist in Liverpool en die stelde vast dat ik aan het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS/ME) leed.

 

Twintig jaar en verschillende behandelingen later, heb ik deze ziekte nog steeds en leer ik er nog steeds mee om te gaan. Op de slechtste dagen had ik overal pijn en kostte het me moeite om te lopen, trappen te lopen of heuvels te beklimmen en wilde ik het liefste het grootste deel van de dag in bed blijven. Als wandelen al moeilijk was, zou hardlopen al helemaal niet kunnen. Maar ik heb wat voortgang geboekt over de afgelopen paar jaar, deels doordat ik begon met elke middag een stukje te gaan wandelen. In eerste instantie was dat minder dan 5 minuten per dag en geleidelijk aan voerde ik het over een aantal maanden op totdat ik de meeste middagen 20 tot 30 minuten op een redelijk tempo kon wandelen.

 

Ervan uitgaande dat dit het beste activiteitsniveau was waarop ik kon hopen, op een leeftijd van 62 en met een lange CVS-geschiedenis, was mijn doel simpelweg om te proberen deze conditie zo lang mogelijk te behouden.

 

Toen ontving ik, iets meer dan 18 maanden geleden, in januari 2020 een bericht op mijn telefoon van mijn zoon. Hij vertelde me dat hij en zijn 10-jarig dochtertje net hun eerste parkrun hadden gelopen bij Watergrove in Rochdale. Ik had al wel eerder gehoord over parkrun, maar wist eigenlijk alleen maar dat het een afstand van 5km was waar iedereen aan mee kon doen. Toentertijd heb ik niks tegen mijn zoon gezegd, maar stiekempjes hoopte ik dat het misschien mogelijk zou zijn om me ooit eens bij mijn zoon en kleindochter aan te kunnen sluiten voor een parkrun.

 

Karen Worsell 8

 

Ik zocht online en ontdekte het ‘couch to 5k’ programma en sprak met mijn man af om eind januari van het afgelopen jaar samen te beginnen. Helaas verrekte ik na 10 dagen een knieband en had ik de daaropvolgende vier weken fysio en kon ik niet trainen! Toen ik eenmaal hersteld was probeerde ik het opnieuw; mijn man was halverwege het programma en verdween in de verte terwijl ik worstelde om één minuut hard te lopen en één minuut te wandelen! Het lukte me om week vier te halen maar realiseerde me dat de wekelijkse toenames te veel waren voor me, zelfs als ik sommige weken herhaalde. Toen vond ik een programma ‘None2Run’ dat was samengesteld door een Canadese hardloop coach genaamd Mark Kennedy.

 

Dit programma duurde 12 weken, opbouwend van nul naar 30 minuten hardlopen, en had ook kracht- en mobiliteitsoefeningen om te doen op de dagen waarop je niet hardliep, om zo het risico van blessures te verminderen. Mark was beschikbaar via e-mail en heeft mij erg geholpen, net zoals de online ‘None2Run’ gemeenschap van andere beginnende hardlopers. Met hun ondersteuning en de voortdurende aanmoedigingen van mijn man lukte het mij uiteindelijk om 20 minuten non-stop hard te lopen op mijn 63ste verjaardag afgelopen juni en kort daarna rondde ik het programma af!

 

Het volgende doel was om drie keer per week te blijven hardlopen en geleidelijk aan de afstand te verhogen naar 5km en dan een parkrun te doen! Ik wist dat je parkrun niet helemaal hoefde hard te lopen, dat je de 5km niet hoefde af te maken en ook dat je als vrijwilliger kon meehelpen, maar mijn persoonlijke doelstelling was om de 5km te kunnen hardlopen.

 

Het enige probleem om dit bereiken was dat COVID-19 zijn intrede had gedaan een paar weken nadat ik met hardlopen was begonnen en dat in maart van afgelopen jaar alle parkruns werden opgeschort. Het goede nieuws was dat dit me de tijd gaf om in de daaropvolgende maanden geleidelijk aan mijn kracht en uithoudingsvermogen te verbeteren. Ik vroeg ook aan mijn kleinkinderen of ze zin hadden om ‘met oma te gaan hardlopen’ en dat leidde ertoe dat mijn twee oudste kleinkinderen (10 en 12 jaar) vaak met me meeliepen langs het Rochdale kanaal.

 

Uiteindelijk kwam dan de dag dat de terugkeer van parkrun werd aangekondigd en op zaterdag 24 juli 2021 werd mijn droom werkelijkheid toen ik, samen met mijn zoon en twee kleindochters, de heuvel naar de start van Watergrove parkrun opliep. Ik had gehoord hoe heuvelachtig en uitdagend deze 5km route was, dus ik had me mentaal voorbereid en besloten om sommige heuvels op te wandelen in plaats van te veel te willen doen en ik hoopte dat ik de loop in 40 minuten of minder zou kunnen afleggen.

 

Karen Worsell 12

 

Het weer was goed om hard te lopen, fris maar droog, met een licht windje. Ik liep naast mijn 10-jarige kleindochter, een klein stukje achter mijn zoon en oudere kleindochter, en we nestelden ons in het achterste deel van het lopersveld. Ik moest veel van de heuvels opwandelen (die waren erg zwaar!), maar ik genoot van de delen die heuvelafwaarts waren en van de vergezichten over de veengebieden. De route werd vlakker in het laatste stuk langs het stuwmeer en het lukte me om te blijven lopen en ik voelde me erg voldaan toen ik finishte.

 

Karen Worsell 5

 

Vervolgens heb ik veldloopschoenen gekocht om beter op het ongelijke terrein te kunnen lopen, en afgelopen zaterdagmorgen keerde ik terug voor mijn tweede parkrun. Het voelde goed om een ‘ervaren’ parkrunner te zijn in plaats van een nieuweling, alhoewel ik nog steeds vlinders in de buik had toen ik richting de start liep. Mijn familie kon er deze keer niet bij zijn, maar ik maakte een praatje met een paar andere parkrunners terwijl we wachtten op de start en het was leuk om te horen hoe ze mij aanmoedigden om door te blijven gaan telkens als we elkaar tegenkwamen op verschillende punten op de route. Ik verbeterde mijn eerste tijd zelfs met bijna twee minuten.

 

Karen Worsell 3

 

Ik ben zeker van plan om door te blijven gaan met parkrun bij Watergrove voor zolang ik daar fysiek toe in staat ben en ik ben zo dankbaar voor dat eerste bericht van mijn zoon waardoor ik geïnspireerd werd om te beginnen. Ik kan iedereen parkrun aanbevelen als een geweldige manier om fit en actief te blijven, vriendschappen te sluiten en je dromen waar te maken.

 

Karen Worsell

Deel met je vrienden:

turkey header

Waar ben jij dankbaar voor?

Alle parkruns hebben elk jaar een ´speciale dag´, waarop ze een extra parkrun kunnen doen buiten de gebruikelijke zaterdagochtend.   De Verenigde Staten staan ​​op het punt Thanksgiving te vieren en dat is dan ook hun speciale parkrun dag. Laten we samen deze traditie eens bekijken.   Lange tijd waren “thanksgiving days” geen officiële feestdagen…

Scanning_cover photo

Scannen vanaf mobiele telefoons

Sinds de introductie van het persoonlijke barcode systeem in 2009 zijn meer dan 60 miljoen deelnames geregistreerd bij parkrun-evenementen over de hele wereld.   Al die tijd hebben we vastgehouden aan de regel dat elke finisher een geprinte barcode moet laten zien (op papier of officiële armband, barcodekaart of sleutelhanger).   Dit is van essentieel…